|
The Big Trip December 1 Zaterdag 2 december 2006. We rijden naar Bourke, en komen na ongeveer zes kilometer langs de oudste beweegbare brug van New South Wales, 1883. Er is een nieuwe brug naast gelegd en de oude wordt gerenoveerd. In het verleden was Bourke een belangrijke havenstad met een eigen scheepswerf om de 80 paddlesteamers te onderhouden. Na de droogte van 1901 – 1902 en toen de spoorlijn werd doorgetrokken werd het snel minder en in 1931 kwam de laatste boot lossen en moest snel weer vertrekken vanwege het snel zakkende water. Bourke heeft niet bepaald een goede naam, dat komt door de criminaliteit. Bij veel bedrijven zie je dan ook hekken, schuttingen met prikkeldraad en winkels met rolluiken of tralies. Bij het winkelen geeft dat een apart gevoel. We eten ’s avonds bij de Bowling club, er is een camera aan de poort en een monitor bij de receptie en voor de zekerheid een portier (uitsmijter) voor de deur. Het eten is heerlijk, op de heenweg nog even een alcohol controle gehad dus na 1 pils hou ik het voor gezien en achteraf hadden zo ons ook op willen halen met een speciaal daarvoor ingerichte bus. Het bed kraakt inmiddels ook weer ;-(. Zondag 3 december 2006. We hebben bij de toeristeninformatie een “mudmap” gekregen. Kaarten met tekeningen alsof ze met een stokje in het zand getekend zijn. De eerste route gaat langs de rivier waar we een beter uitzicht hebben op de oude scheepswerf. We rijden langs de rivier waar verschillende borden uitleg geven over het verleden . Aan het eind komen we bij de resten van de PS Wave, een paddlesteamer die gestrand is tijdens de overstroming van 1929. Ook de tweede rit naar May’s Bend, een mooie picknick en visplaats aan de Darlingriver, gaat over gravel road Het is jammer dat al zulk soort plaatsen op dit moment droog en stoffig zijn en door gebrek aan water is de rivier erg laag en wat moeilijker om te vissen. Er staat een auto met een campertrailer, het is een oud stel die de natuur verkiezen boven een park met stromend water en elektra, dat is voor ons net iets te veel natuur en gaan terug naar onze caravan met airco. Maandag 4 december 2006. We genieten van het kamp en de zwembaden. De eigenaar is een oud Rodeo rider en een aannemer en zijn vrouw doet western riding. Er zijn paarden en koeien om op te oefenen. De mooie houten cabins en kitchen bij het zwembad heeft hij zelf gebouwd en zijn prachtig om te zien. Ineke doet boodschappen en ik schrijf en typ een beetje om de schade in te halen. Dinsdag 5 december 2006. Het is Sinterklaas voor de Dutchies, wij Ozzies doen daar niet aan mee ;-) en het is vandaag precies een jaar geleden dat wij in Melbourne aan kwamen. Het is haast niet te geloven, de tijd is om gevlogen. Er zijn een paar caravans bij gekomen, ook een Jaco van een stel uit Darwin. Het zijn Peter en Holly Morgan en zijn pas onderweg. Ze vragen ons informatie en wij horen nu na acht maanden ook bij de gevorderden en om zes uur komen ze met hun stoelen en een fles wijn gezellig een paar uur kletsen en informatie uitwisselen. En we vieren maar gelijk dat we nu een jaar hier zijn. Nog vier weken en dan is het alweer 2007. Woensdag 6 december 2006. We gaan vandaag naar Cobar, een rit van maar 160 km, dus we hebben geen haast. We rijden om negen uur weg en tanken in Bourke en na een rustige rit rijden we om half twaalf Cobar binnen. We vragen de weg bij het Tourist Information Centre naar het Cobar caravan Park. Het is eenvoudig te vinden en ziet er netjes uit. We sluiten alles aan en maken een afspraak bij de dokter voor Ineke. Na de lunch gaan we naar de dokter en omdat het heel erg bewolkt is doen we de dakluiken en ramen dicht. Gelukkig maar, als we om zes uur terugkomen regent het (heerlijk) hard. Volgens de kenners is het te weinig maar het is wel lekker om weer eens in de regen te kunnen lopen. Donderdag 7 december 2006. Cobar is een mijnstadje met koper, zink en goudmijnen, Ik ga een rondritje maken en begin bij de Fort Bourke Lookout. Er is een platform gemaakt zodat je in de opencut mine kunt kijken. Op de bodem kan je de ingang zien van waar ze de grond in gaan om het dieper gelegen goud er uit te halen. Het uitzicht is vlak zo ver als je kunt kijken en doordat je over de toppen van de bomen kijkt lijkt het overal groen maar als je dichterbij komt zie je dat alles schreeuwt om een beetje water. Vanaf de Lookout vier km verder zuid kom ik bij de Peak Goudmijn die in 1992 na onderzoek weer opnieuw in gebruik is genomen en in 1993 haalden men 120.000 ounce goud, 25.000 ton koper, 5.000 ton lood en 3.000 ton zink naar boven en de mijn is nog steeds in gebruik. Vanaf de goudmijn terug en langs de Old Cobar road naar een gravel road die gaat naar Devils Rock. Die plaats is door de lokale Aboriginals aangeduid als “Evil”. Het zijn vier enorme rotsblokken aan de kant van een heel diep gat omgeven door een hek. Het is een enorme verlaten vlakte met een kudde koeien en stieren en een paar kalveren. Van een duivelse invloed kon ik niet veel merken en met de auto vol rood stof en de trekhaak vol rode klei rij ik terug naar de caravan waar Ineke het eten klaar heeft. Vrijdag 8 december 2006. We besluiten nog twee nachten bij te boeken en zondag pas door te rijden naar Griffith. Omdat het te heet is om iets te doen doen we maar niets. Ik ga naar de bibliotheek voor de email, het internet is gratis maar het is zo traag dat je eigenlijk brood moet meenemen en de beveiliging zo strak dat je geen gastboek kan lezen en ook geen webmail. Een blokje om met de fiets eindigt met een lekke band, de scherpe dorens uit de bomen prikken door de band.. Zaterdag 9 december 2006. Ineke is jarig, ik heb vannacht om kwart over twaalf voor haar gezongen, een klein stukje maar want ik ben ’s nachts nooit zo goed bij stem. ’s Morgens ontbijt en ik had de cadeaus ingepakt in haar favoriete pakpapier ( junkmail van IGA ) en een kaart. We doen boodschappen en gaan ’s avonds samen uit eten. Ik heb ‘s middags alles klaar gezet dus kunnen we morgen vroeg vertrekken. Zondag 10 december 2006. We zijn iets later dan verwacht maar om kwart over zeven rijden we Cobar uit voor een rit van 370 km naar Griffith. Het valt op dat er geen dode kangaroes langs de weg liggen . We zien wel geiten en schapen lopen en het landschap gaat steeds meer veranderen. Het lijkt iets groener en de bomen zijn hoger en iets dichter bij elkaar en hier en daar een heuveltje. De weg is geasfalteerd maar op sommige stukken erg smal en we komen op die stukken gelukkig geen Road Trains tegen, uitwijken naar de kant kan ook niet. Op een Rest area in Gilgunnia stoppen we voor een hapje en een bakkie. We gaan verder en komen bij Mount Hope, ik dacht heel wat te zien, een op het oog verlaten hotel en een bordje Mt. Hope en we zijn er al weer voorbij. De velden zijn alweer bewerkt en alles ziet er steeds meer bewoonbaar uit. Na 250 km komen we om 11 uur aan bij Hilston, dit is echt een graan country, uitgestrekte velden en enorme graansilo’s en een leuk klein stadje. We hebben al een stop gehad en het is nog maar 110 km naar Griffith dus we rijden door. We komen nu in Citrus country, links en rechts zie je sinaasappel en Grapefruit boomgaarden en om 1 uur rijden we Griffith Tourist Caravan Park op . De buurman is een Jayco dealer en aan de overkant voor de liefhebbers staat een oude Mercedes 280 te koop. We hebben een mooie ensuite plek onder een grote boom en het is zo heet dat we de airco aandoen en zelfs niet naar het zwembad lopen maar rustig op bed gaan liggen om af te koelen. Maandag 11 december 2006. De medicijnen van Ineke maken haar misselijk en ze blijft bij de caravan. Ik ga brood halen en mango’s en ga langs de bibliotheek voor de email. Een kleine bijdrage voor verbinding met je gastboek of webmail, verder is internet gratis. Het is een heel stuk sneller dan in Cobar en er staan twaalf computers en er worden al weer zes nieuwe aangesloten. Griffith is een grotere stad met 25.000 dus winkels genoeg en alle grote zaken zijn aanwezig. Er wordt naast citrusvruchten ook veel rijst verbouwd, het water daarvoor wordt gerecycled en er zijn rond Griffith kanalen waar het water in wordt rondgepompt. Ineke voelt zich gelukkig weer iets beter en we besluiten om nog maar een dag langer te blijven zodat we nog iets van de omgeving kunnen zien. Ik heb bij de Jayco buurman twee nieuwe lampen gehaald , ze waren kapot en omdat we nog steeds onder garantie zijn kosten ze niets, anders was het toch weer $ 72,-- geweest. Een fijne nazorg van Jayco die van ons een tien met een griffel krijgt. De fiets is weer gemaakt, de band is weer geplakt. Dinsdag 12 december 2006. Griffith is “Italian Country” 65% van de bevolking heeft wel ergens een Italiaanse binding. We gaan naar het Pioneer Park Museum. We stoppen eerst bij de Lookout voor een prachtig uitzicht over Griffith ware het niet dat door de bushfires er zoveel rook in de lucht is dat het uitzicht misschien net honderd meter is. Het park is elf ha groot inclusief het Italiaans museum. Het is een prachtig park met 44 gebouwtjes die allemaal een gedeelte van de oude pioniers laat zien. Er lopen ook enorme rode kangaroes en emu’s. We komen langs een loods waar doedelzak muziek klinkt. Het is een onderhoudsman met Schotse voorouders die aan het oefenen is en speciaal voor ons een paar nummers speelt. Het is half twee als we versleten naar buiten strompelen en teruggaan naar de caravan om uit te rusten en alles klaar te zetten voor onze rit morgen naar Albury. Woensdag 13 december 2006. Het is deze keer niet zo ver, in Australië is 270 km ook niet zoveel. We vertrekken om acht uur richting Albury voor een bezoek aan Erna en Jeroen. De rookwolken zijn deze morgen gelukkig iets minder, tijdens het afdrogen na het douchen was het net of de handdoek op de BBQ had gelegen en alles stonk naar de rook. Het landschap wordt steeds mooier en meer heuvelachtig. Bij Darlington Point gaan we verder op de Stuart Hwy en als we een eindje gereden hebben maken andere weggebruikers ons attent met lichtseinen dat er iets aan de hand is. We komen de volgende bocht om en een enorme kudde koeien en stieren zijn op het gemak de Hwy aan het oversteken. Ik krijg gelijk heel veel aanwijzingen van Ineke die met een hand voor haar ogen en in de andere hand de fotocamera vergeet om een foto te maken. Gelukkig zijn het geen kangaroes en lopen ze op hun dooie gemak en als ik vlakbij ben stoppen ze even om ons door te laten. Netjes opgevoed dus maar jammer van de gemiste foto. Het was even uitkijken voor de juiste afslag, we nemen het laatste stuk een binnenweg via Lockhart naar Albury. Smal maar heerlijk rustig tot wij om half een in Albury aankomen en er gelijk weer druk verkeer is als wij de Hume Hwy opdraaien. Op onze proefrit zijn we ook op dit park geweest en als we het All Seasons Tourist Park oprijden worden we weer herkend. Waarschijnlijk omdat ik toen liep te zeuren over de internetverbinding. Een leuke plaats voor de volgende acht dagen. We eten om zes uur in de Commercial Club in Albury en na het eten gaan we naar Erna en Jeroen waar we hartelijk met koffie ontvangen worden. Gezelligheid kent geen tijd en het is elf uur als we weer richting onze caravan gaan. Donderdag 14 december 2006. We beginnen de dag rustig, ik heb vannacht nog geprobeerd verbinding met internet te maken voor een update, niet gelukt. Om negen uur eerst naar het office om te klagen en ik krijg een gratis prepaid kaart voor een uur internet. Eindelijk kan de update op het net en de email opgehaald worden. We krijgen soms toch nog grote bijlagen bij de email, ze zijn soms erg leuk maar ook lastig als je onderweg verbinding moet maken . De email neemt al vijftien minuten om op te halen en nog eens twintig minuten voor de website zodat de kaart alweer voor meer dan de helft op is. We lezen de mail en ik maak alvast een paar antwoorden klaar om te verzenden. Ineke voelt zich gelukkig iets beter en ik bewaar vijftien minuten van de kaart voor haar om ook te kunnen mailen. Vrijdag 15 december 2006. We eten vandaag bij Erna en Jeroen en Ineke gaat koken. We doen de boodschappen en om drie uur zijn we bij Erna en Jeroen. Ineke is helemaal in haar element met voor de verandering weer eens een grote keuken. Jeroen is vroeg thuis en we praten over alles en over computers en tussendoor bespreken we een paar wereld problemen en lossen die ook gelijk weer op. Het eten was heerlijk, de pannen zijn allemaal leeg en wij gevuld. Na het eten, het kon niet uitblijven, zitten Jeroen en ik aan de computer en Ineke en Erna gezellig te praten. Een gezellige dag en, met moeite, leuke foto’s. Zaterdag 16 december 2006. Luieren rond de caravan en kijken hoe ze hier een gewone betonvloer bewerken met een mal en een roller zodat het lijkt of het een mooi met stenen gemetseld vloertje is. Om half zeven zijn we in de Commercialclub en eten gezellig met ons vieren. Jeroen en ik spreken af om morgen te gaan vissen en Ineke en Erna gaan sight seeing naar Beechworth en gelijk proberen een paar koopjes te vinden. Hoe groot die enorme karpers waren lezen jullie in de volgende update ;-).
Will be continued
Klik hier voor de foto's voor dit deel Update van deze pagina zaterdag 02 februari 2008 |