|
The Big Trip September 1 Vrijdag 01 september 2006. De eerste dag van september is voor ons ook een regendag. We gaan shoppen, dat is binnen. Ik moet nieuwe slippers hebben en die hebben we ook gevonden. Een korte broek en teenslippers, ik had er een jaar geleden niet aan moeten denken maar ga het nu al heel gewoon vinden. Rond rijden, de buurt verkennen en huizen bekijken. Het is hier prachtig wonen, er gaan regelmatig mensen dood, de meeste zijn al oud als ze hier aankomen, genoeg moois te koop. Zoals Ineke zegt: “genoeg oude gebouwen” en daar bedoeld ze niet de huizen mee. Zaterdag 02 en Zondag 03 september 2006. We zijn een beetje aan het genieten van het niets doen. Een paar boodschappen en een strandwandeling. Voor de rest rustig voor de caravan zitten lezen. Het wordt tijd voor weer een beetje actie. Maandag 04 september 2006. Het is hier zo vlak dat ik weer aan een fiets zit te denken. Er zijn hier prachtige fietspaden langs heel de baai. Bij Woolworths hangt een advertentie met een fiets te koop maar daar krijgen we geen gehoor. We gaan naar Marybourough, een grote plaats met veel winkels. Je kan hier bijna niets kopen waar niet op staat “Made in China” Ze gooien je hier echt dood met van alles voor weinig geld. Bij Big W zijn de “goedkope” fietsen alweer op en wachten ze op nieuwe. $148,-- voor een complete fiets, daar kan je eigenlijk geen oude voor kopen. Terug bij de caravan en na een lekkere neut ga ik eerst de website afmaken en uploaden. Half elf, hij is klaar en nu krijg ik geen verbinding meer. Ik pak alles op en ga naar de TV room, daar heb je zeer goede ontvangst, nu niet dus. Ik kijk naar het nieuws, veel over de dood van Steve Irwin, en wacht tot na twaalf uur. Ook dan nog steeds geen verbinding. Ik ga bedroefd naar bed. ;-( Dinsdag 05 september 2006. We hadden besloten vandaag naar Bundaberg te gaan en morgen naar Fraser Island. Ik wil toch proberen de website te uploaden, je weet nooit wanneer je weer een goede verbinding hebt. Half twaalf, ik heb het opgegeven om uitteleggen dat het niet de computer is maar de verbinding. Als we besluiten om toch met de caravan te overnachten in Bundaberg, blijven we vandaag maar rond de caravan. De buren zijn gisteren met de 16 persoons bus naar Fraser Island geweest. John en Norma komen van Brisbane en waren compleet door elkaar geschud. Wij nemen de rit met de grote bus, dat is misschien iets beter voor onze ruggen. ’s Avonds ga ik vragen of er al iets bekend is over de internetverbinding. Het grote woord komt eruit “we hebben geen verbinding en wachten op de monteur” Ik ga het al bijna normaal vinden ;-) Woensdag 06 september 2006. Fraser Island is het grootste zandeiland ter wereld en nu we er zo dichtbij zijn moeten we er zeker even naar toe. We worden opgehaald om 8 uur voor de camping. De bus is precies op tijd, vreemd als je daar niet op rekent. Er worden nog meer mensen opgehaald en dan gaan we naar de haven. Alles op de boot, het is een soort landingsvaartuig met niet veel diepgang en een lange laad/losklep. We varen in ongeveer een uur naar het eiland en worden gelost aan het strand waar de 4wd bussen staan te wachten. De naam van onze chauffeur is Henning, hij heeft een duidelijk Duits accent maar kan heerlijk vertellen weet heel veel over het eiland. Dat maakt de hele reis extra leuk. De tracks dwars door het eiland over de gemaakte zandbanen zijn leuk om een keer mee te maken. Het buffet tijdens de lunch was heel goed en zoveel als je maar wilde. Het tweede gedeelte over het strand is ook heel leuk maar niet om met je eigen auto te doen. Met honderd km over het strand, het wordt ook gebruikt als hoofdweg en de normale verkeersregels zijn van kracht. Het eiland is 127 km lang en er worden zelfs regelmatig snelheidscontroles gedaan door de politie. We stoppen bij het wrak van de SS Maheno, het schip werd naar Japan gesleept om te worden gesloopt. Tijdens een cycloon waar ze in terecht kwamen brak de sleep en strandde het schip op Fraser Island. Het is bijna geheel verdwenen en volgens Henning wachten ze wanhopig op een nieuw wrak als attractie. Hier kan je goed zien hoe sterk de zee is, de laatste keer dat Ineke hier was, zo’n 25 jaar geleden, stond de zijkant nog geheel overeind. De verwachting is dat na de volgende cycloon het schip geheel verdwenen is. We hebben nog een ontmoeting met een Dingo, er zijn er helaas nog maar 50 over op het hele eiland, en worden gerekend als de meest zuivere Dingo’s. Na nog een track door het regenwoud met halverwege een stop voor thee en koffie, klaar gezet door de chauffeur op een tafel uit het bagageruim, rijden we naar het strand. De ferry komt ons hier weer ophalen. Het wachten is nog een half uur op de tweede bus en dan gaan we weer naar Hervey Bay. Een gezellige informatieve dag. We worden weer op de camping afgezet en daar blijkt dat de internet verbinding nog steeds niet werkt. Donderdag 07 september 2006. Ik ben om 7 uur bij het office, ik zou graag onze website nog even uploaden voor we vertrekken. Er is nog steeds geen verbinding en ik krijg mijn geld terug. Ineke gaat nog even op pad voor de laatste kopjes en ik ruim alvast de rest op zodat we als zij terug is we gelijk kunnen vertrekken. Om 10 uur rijden we de camping af en vertrekken richting Bundaberg. Een rit van ongeveer 120 km verder naar het noorden. We zijn nu 5 maanden onderweg en hebben bijna 10.000 km gereden maar zijn hemelsbreed nog niet echt heel ver, van hier naar Melbourne is langs de kortste weg maar ongeveer 1600 km. Om Heel Australië te zien zullen we nog moeten opschieten om onze planning van anderhalf jaar te kunnen halen ;-) In Bundaberg is een Jayco dealer, er moeten een paar lampen vervangen worden en de handpomp bij de gootsteen en aan het voorraam draait de slinger dol. De lampen zijn er pas woensdag, de handpomp krijg ik gelijk mee en de raamslinger kan omgezet worden naar de andere kant zodat het raam weer open kan en ik krijg een nieuw mechaniek mee als reserve. Ik monteer alles zelf omdat er een wachtlijst is van twee weken als wij de caravan voor service daar willen brengen. De garantie van Jayco is echt perfect, er wordt niet gezeurd maar gewoon vervangen en over heel Australië zijn er dealers genoeg om even langs te gaan. Onze camping is vrijwel in dezelfde straat en om 1 uur zij we ingeboekt bij Finemore Caravan Park gelegen aan de Burnett River naast de Tallon Bridge. We hadden in het boek gekozen voor de goedkoopste, nu we er zijn blijkt het ook nog de beste voor wat wij moeten en willen doen. Een nette schone camping met veel vaste bewoners. We boeken voor een hele week en dat kost $90,--, tot nu toe de goedkoopste op onze reis. Ik ga op zoek naar een internet café, ik hoef niet ver te gaan en zie een bord “Online Gamen” dan moet er een goede verbinding zijn. Gelukkig blijkt dat er met mijn computer niets aan de hand is en kan ik zonder problemen e-mailen en onze website uploaden. Een goed begin in Bundaberg. Vrijdag 08 september 2006. We gaan even boodschappen doen en kijken voor sportschoenen. Om de rondleiding te mogen doen in de Rumfabriek moet je dichte schoenen dragen. Maat kano is overal uitverkocht. Het is nu voorjaar en hier zijn de slippers nu in de aanbieding. No worries mate, maybe next stop. Na het eten gaan we naar de Rumfabriek, ik heb nog een paar dichte schoenen dus kan in ieder geval naar binnen. Heel er leuk om te zien al hangt er overal een weeë lucht van melasse en alcohol. Bij het entreebewijs krijgt iedereen twee bonnen om aan het einde van de tour te gaan proeven in de gezellige bar, waar je alle soorten rum of mix kon bestellen. De rum smaakt heerlijk en ook de mixen zijn lekker, gelukkig zijn er een paar mensen bij die nog moeten rijden en een bon over hebben. Ineke gaat terug rijden en was ik verplicht om alles op te drinken. Een gezellig en goedkoop happy hour. Zaterdag 09 september 2006. Ik heb de krant opgehaald, er zijn hier zoveel vlakke straten dat ik weer aan een fiets zit te denken. Ik heb een advertentie gevonden en Ineke heeft gebeld. De man vraagt $120,-- per stuk, hij had er twee en een was er al weg. Het Engels gaat steeds makkelijker en na enig praten kon ik de beste man er van overtuigen dat $75,-- genoeg was voor deze mooie fiets. Ik blij, de fiets in de auto en naar huis. Ineke ook blij dat ik niet teveel had uitgegeven. Nu nog even sparen voor een helm, kost hier $115,-- bekeuring als je hem niet op hebt, en een slot zodat ik er meerdere keren op kan fietsen. Zondag 10 september 2006. We zijn op tijd op, we gaan boodschappen doen en bij Big W een helm en een slot kopen. Daarna om 11 uur een Queenslander bekijken die te koop is en gisteren en vandaag open is voor inspectie. Het grote winkelcentrum gevonden, blijkt alles hier op zondag gesloten. Dat is de eerste keer dat ik dat zie, winkelcentra die gesloten zijn op zondag. We rijden terug naar het centrum, gelukkig is IGA open. Die is volgens Ineke met veel dingen goedkoper dan Woolworths. Geen helm en geen slot, morgen maar weer shoppen. We gaan het huis bekijken. Een leuke Queenslander waar veel aan gedaan is. Gelegen in een doodlopende straat met meer mooie huizen. Op loop afstand van alle grote winkels. De eigenaars wisten niet dat de advertentie dit weekend al in de krant stond. Voor zo’n huis zouden we eigenlijk 20 jaar jonger moeten zijn. Om het mooi te houden moet je er steeds mee bezig zijn. Er is al veel aan gedaan en ook heel mooi. Veel glas in lood ramen en veel mooi massief hout. 2e probleem met een Queenslander is dat je voor alles moet trappen lopen. Je hebt veel ruimte onder je huis omdat het helemaal open is en in de zomer dus snel kan afkoelen. Het huis is eigenlijk de eerste verdieping. Wij zijn nu beter af met alles begane grond zodat traplopen alleen nog als oefening nodig is. Terug op de camping rij ik gewoon nog een paar rondjes op de fiets voor de conditie en morgen is er weer een nieuwe dag. Maandag 11 september 2006. Mijn ouwe trouwe Nokia valt telkens uit als we bellen of gebeld worden. Telefoons zijn nog steeds duur als je ze gewoon wilt kopen, dus nemen we een Prepaid telefoon , ook van Telstra, dan kan onze normale sim er ook in als de $10,-- beltegoed op is. Even nog langs het postkantoor en naar K-Mart voor een helm en een slot en tot grote vreugde van Ineke vinden we ook een paar maat kano sportschoenen. Ik zou in Nederland alleen in het donker zo op straat durven komen. Het is alweer half twee en aan de overkant van de camping is een ziekenhuis met aan de achterkant de bloedbank. Wij zijn dapper en voelen ons gezond en melden ons aan als bloeddonor. We zijn samen een kilo lichter als we om half vier weer bij de caravan zijn. Ik ga de helm passen en een stukje fietsen. Ik voel mij net “Willempie” van Andre van Duin, gelukkig krijg je een bekeuring als je hem niet op hebt, dus ben ik niet de enige die voor L*L rijd. ;-) Dinsdag 12 september 2006. Met al dat wisselen van simkaarten van de ene naar de andere telefoon, heeft Ineke haar simkaart op slot en ik de sim van de Prepaid. We gaan “even” langs bij Telstra voor tweemaal puk code. Dat was een goed besluit want er wordt heel wat afgebeld voordat beide sims weer werken. Mijn telefoon had gehoord dat hij reserve zou worden en is spontaan weer normaal gaan doen. Apparaten die zichzelf repareren die blijf ik voorlopig wantrouwen. De helft van de dag is alweer om. Ineke gaat shoppen om de voedselvoorraad aan te vullen en “Willempie” fietst met helm en de laptop op zijn rug naar de email winkel. Achter onze caravan staat een tent van twee Engelse meisjes, Kaylea en Faye, die tomaten plukken om hun visum een jaar te kunnen verlengen. Als ze om vijf uur terug zijn, helemaal versleten, vraagt Ineke of ze mee eten. We zijn net padvinders, elke dag een goede daad. Ze heeft succes, het was hun eerste normale maaltijd in drie maanden dus geen gezeur van dat lust ik niet, de borden waren netjes leeg. Hier blijkt dat werken goed is voor de jeugd, ze gaan ’s morgens om 6 uur op pad en na het eten en een hartelijk dankjewel is om half negen bij hun het licht in de tent uit en alles stil. En bij ons om tien uur. Woensdag 13 september 2006. We brengen een bezoek aan het “Bert Hinkler Huis”. Dat is een beroemd luchtvaart pionier. Het huis is steen voor steen afgebroken en van Engeland naar Australië gehaald en weer in oude stijl opgebouwd. Het is in een mooi park met een Botanische tuin, twee grote vijvers met fontein en veel vogels en een gerestaureerde stoomtrein zoals vroeger gebruikt werd voor vervoer van suikerriet. Na de lunch gaan we naar Jayco voor de lampen. Ze zijn er niet, No worries Mate, ze komen morgen. Terug bij de caravan boeken we maar weer een nacht extra. Voordat de lampen er zijn en vervangen is het toch te laat om nog te vertrekken. De rit naar Rockhamton is 325 km en dan is het beter om ’s morgens op tijd te vertrekken. Dan maar helm op en een gezond stukje fietsen langs de Burnett rivier. Donderdag 14 september 2006. Een paar caravans terug staan Gordon en Marilyn, een gezellig stel afkomstig van Nieuw Zeeland. Ze hebben hier een auto met caravan gekocht en Gordon is bezig met zijn raambeschermer, er zijn twee popnagels afgebroken. Ik help hem om de gaten door te boren en er boutjes met moeren voor in de plaats te doen. Ineke en Marilyn gaan boodschappen doen. Om 1 uur krijg ik een telefoontje dat de lampen binnen zijn dus ik “spring” op de fiets om ze te halen. Bij het plaatsen van de lampen blijkt dat ze kapot gegaan zijn om dat de schroeven te breed zijn en daarom de lampen kapot gedraaid zijn. Ik breng de oude lampen terug en laat de te grote schroeven zien. Ik neem kleinere mee en ga de nieuwe lampen monteren, nu zitten ze perfect. Na de lunch gaan we met Gordon en Marilyn naar de “Big Barrel”, de Ginger Beer factory. Er zit geen alcohol in dus we kunnen allemaal proeven. Een gezellige middag en als afsluiting kijken we nog even bij het maken van een houten vaatje. Bij dit fabriekje maken ze houten vaten tot honderd liter, heel mooi handwerk, maar te groot en te duur voor in de caravan. Terug op de camping maakt Ineke een lekkere pasta en Marilyn een salade en eten we gezellig met een lekker wijntje als afsluiting van ons verblijf in Bundaberg bij hun in de caravan. Vrijdag 15 september 2006. Ik ben vroeg op en maak alles klaar om te vertrekken. Ik buiten en Ineke binnen en om kwart over negen na een hartelijk afscheid van al onze nieuwe kennissen, zijn we weer gereed en rijden de camping af richting Rockhampton. We maken na vijf minuten al een stop omdat Ineke iets hoort rammelen, blijkt dat ik de lichtstekker vergeten was aan te sluiten en die sleepte nu over de grond. Er is gelukkig niets kapot en na een lunch en een koffiestop, rijden we om half vier de “Riverside Tourist Park” op in Rockhampton. Het is tot nu toe de langste rit geweest. We hebben een mooie plaats met uitzicht op de stad over de Fitzroy River. Het was een lange dag en nadat we heerlijk gegeten hebben lig ik om 8 uur in de mand.Will be continued
Klik hier voor de foto's voor dit deel Update van deze pagina zaterdag 02 februari 2008 |